My [b] Room

แอบดูแม่ชม้อย (อันที่จริงหลับ ตื่นมาดูตอนจะจบแร้ว) เออแฮะ แต่งหน้าขาว ๆ รำ ๆ เซิ้ง ๆ ก็มีทองเส้นบะเร่อใส่ได้ เจ๋งว่ะ (ว่าไป แม่ม้อยก็แอบหน้าตาดีนะเนี่ย . . .) อืม คนเราเนอะ สู้กันทุกกระบวนท่า ไม่เลือกงาน ไม่ยากจนจริง ๆ ยังไงก็จาสู้ฮะ ...

วันนี้นอนไม่หลับจริง ๆ ตะหงิด ๆ จะไปมาบุญครองซ๊า . . . ไม่ได้การละ ถ้าไปได้มีรายการรูดบัตรซื้อ iPhone เป็นแน่แท้ ในที่สุดก็หลับได้ 5 ชั่วฌมงนิด ๆ ต้องให้บอกไหมว่านอนไม่หลับเพราะอะไร โถ..ตื่นขึ้นมายังคิดถึงไอ้คุณคีรีอยู่เลย ว่าตกลงมันไปเป็น Juno ได้ยังไง แร้วมันเขียน จม. อะไรส่งไปให้ MGG กะ Algle Nurse แร้วใครส่งคนมาฆ่า แร้วตกลงไอ้น้องเวนจะได้กะดาวดวงใด . . (ฮา)

เย็นนี้เจอผัดผักบุ้งหมูสับถุงละ 30 บาท จะว่าแพงก็นะ ข้าวหนึ่งถุง กะกับครึ่งถุงเอง เหลือผัดผักอีกครึ่งถุงมากินเล่นอีกตะหาก เออ..เยอะจริง ๆ แฮะ อันที่จริงอาหารร้านนี้ก็รสชาติดีนะ บ้าน ๆ ดี มันไม่นุ่มแบบละมุนผู้ดี แต่ก็อร่อยแบบบ้านป่า (แหงล่ะ โหนกซะขนาดนั้น ป.ล. ลูกสาวสวยดี) ตามสั่งก็ถูกดีว่ะ เมื่อวันก่อนสั่งผัดผักรวมราดข้าว + ไข่เจียว แค่ 35 บาทเอง อืม ๆ . . . แพงกว่าป้าแมวนิดหน่อย แต่ยังไงข้าวแกงที่ศูนย์ก็สะใจกง่าว่ะ ถูกดี (แต่ไม่ค่อยอร่อย)

สับปะรดคาร์ฟูร์มาเปรี้ยวมากกกก ถุงละ 29 บาท!!!!! แม่เจ้าโว๊ยยย สับปะรดถุงละ 30 กูจะกรี๊ด + รู้งี้ซื้อจากร้านปากซอยก็ดี ชิ้นละ 10 บาทเอง ทีหลังไม่พลาดท่าเสียทีแร้วโว๊ย แม่ม แฟงได้จิตได้ใจจริง ๆ แม่เจ้าประคุณทูนหัว

(วันนี้โค้ก ซีโร่ ขายไม่ออกเรยแฮะ ไม่มีใครแย่งกินเรย กูจาดีใจหรือเสียใจดีวุ้ย สุดที่รักกรูเรตติ้งตกไปซะแร้ว อิอิอิ)

. . .

ว่าแล้วก็ขอบันทึกเรื่องสมาธิ พระแม่ แระเจ้าแม่ซะหน่อยนะ

ดูตี 10 เรื่องคนเห็นหมี (อุ๊ย! ผี) เค้าบอกว่าเวลากรวดน้ำเนี่ย ให้เผื่อแผ่วิญญาณไร้ญาติด้วย เพราะคนเล่าเคยเจอวิญญาณมาต่อว่า ว่าไมไม่เผื่อแผ่ให้เค้าบ้าง แม่ม ถึงว่าจิ มีอยู่วันนีงนั่งสมาธิ แร้วเหมือนมีใครมาบอกว่าเวลากรวดน้ำ ให้กรวดให้พวกสัมภเวสี วิญญาณไร้ญาติต่าง ๆ ด้วย อืม..รู้เช่นเห็นชาติแระว่าเพราะอะไร (ให้ไปแร้วก็ไม่ต้องมาขอบคุณนะ ต่างคนต่างอยู่ is the best way อิอิอิ)

ส่วนอีกเรื่องนึงที่น่าระทึก ก็อันเนื่องมาจากอาการเจ็บป่วยทางทวารหนัก ที่สรุปแร้วหมอได้ชี้แจ้งสาเหตุที่เจ็บจี๊ดให้แร้ว ว่าเพราะเอาไปให้ผู้อื่นประทุษร้ายแบบไม่ทะนุถนอม แม่มเอ๊ย กรูจะไปคาดถึงมั๊ยวะ ว่าถุงยางอย่างน้อยต้อง 2 โถ..คุณพระ! ถ้าชีวิตมันต้องลำบากขนาดนี้ ข้าพเจ้าก็ขอขึ้นคานให้หยากไย่มันมาทำรังก็ได้เว้ย . . .

หมอบอกว่า มันเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งลำไส้ อันที่จริงจากอาการที่เป็น ๆ เนี่ย ลองไปเสิร์ชในเน็ตแร้ว มันก็เป็นอาการของมะเร็งนะ แต่ในเมื่อหมอยังไม่ผ่าจิ้นเนื้อไปตรวจ ก็แอบอุ่นใจว่าคงไม่เป็นไรหรอกมั๊ง...

ในสมาธิ พระแม่บอกว่าไม่เป็นไร จะไม่มีคู่ก็ไม่เป็นไร ยังไงก็มาอยู่กะพระแม่ แร้วช่วยเหลือมนุษย์ไป จะขอไรก็ขอได้ แต่ไม่ต้องขอแฟนนะ ไม่ให้!! (แป่ว..อดเรย)

หลังจากนั้นก็รู้สึกได้นะ ว่าไม่ค่อยสนใจใคร มองคนอื่นน้อยลง มันก็มีชีวิตที่ตื่นก็มาทำงาน กลับบ้านก็นอน วันหยุดก็พักผ่อน สบาย ๆ ไม่ต้องมีใครมาเกาะแกะในชีวิต ถามว่าเหงาไหม อยากมีใครหรือเปล่า ก็ครึ่ง ๆ กลาง ๆ นะ เพราะเวลาคิดอยากจะมีใครซักคน มันจะมองเห็นอนาคตข้างหน้าเรยว่ามันจะจบยังไง มันจะเห็นหมดเลยว่าความลำบากในระยะเวลาที่คบกันมันจะเป็นยังไง ใจมันจะชั่งน้ำหนักความสบายใจ ระหว่างมีใครซักคน กับไม่มีใคร และสุดท้ายก็พ่ายแพ้ใจ ยอมอยู่คนเดียวเรื่อยมา . . .

ยังมีเรื่องพระแม่ กะเจ้าแม่อีกเยอะ แต่ลืมไปบ้างแล้วล่ะว่ามีรายละเอียดไรมั่ง เอาไว้นึกออกแล้วจะมาบันทึกไว้ในวันต่อ ๆ ไปก็แร้วกัน

(ปวดท้องมากเลย เจือกกินมาม่าดิบ อิ่มจาอ้วกแร้ววววว - ยังมีสลัดอีก 1 กล่องเบ้อเร่อรออยู่นะ ตี 5 ละกัน อิอิอิ)